Uit eigen ervaring: daar zijn de gaatjes weer…

Iedereen die mijn eerdere blogs over mijn tandartsavontuur heeft gevolgd, weet inmiddels hoe het de afgelopen tijd is gegaan. Van de eerste enorme spanning, de wortelkanaalbehandeling, het zoeken naar die laatste lastige zenuw, een flinke paniekaanval tijdens een afspraak en uiteindelijk toch alles afmaken. Daarna kwam de definitieve vulling en dacht ik eerlijk gezegd: zo, nu ben ik er voorlopig wel vanaf.

Nou… niet helemaal dus. 😅

Vandaag had ik een controle bij de tandarts. En gelukkig was het deze keer niet zo'n afspraak waar ik vooraf dagenlang tegenop zat te zien. Gewoon controle, even kijken hoe alles ervoor staat en klaar.

Totdat ik te horen kreeg dat er vijf gaatjes zijn gevonden.

Vijf.

Dat was niet helemaal het aantal waar ik op had gehoopt. 😂

Eén van de gaatjes is wat dieper en die moet daarom nog dit jaar gevuld worden. De andere gaatjes worden verdeeld over januari en februari. Uiteindelijk staan er nu alweer vier afspraken gepland om alles te behandelen.

En daar merkte ik vandaag toch wel meteen iets van.

De zenuwen waren vooraf eigenlijk een stuk minder dan bij mijn eerdere tandartsafspraken. Ik ging er redelijk rustig naartoe. Maar vanochtend begon het toch weer een beetje te spelen. En nu ik weet dat ik de komende maanden opnieuw een paar keer naar de tandarts moet om gaatjes te laten vullen, merk ik dat mijn hoofd alweer allerlei dingen begint te bedenken.

Hoe lang gaat zo'n afspraak duren?
Gaat het pijn doen?
Hoe diep zijn die gaatjes precies?
En wat als die ene diepere toch erger blijkt te zijn?

Dat zijn precies de gedachten die ik herken van de vorige keer.

Maar er is ook iets veranderd.

Ik heb inmiddels ervaren dat mijn angst niet altijd gelijk heeft.

Ik heb een wortelkanaalbehandeling doorstaan waar ik enorm tegenop zag. Ik heb zelfs tijdens één van de afspraken een enorme paniekaanval gehad en ben tóch gebleven. Uiteindelijk zijn alle vier de kanalen gevonden en behandeld. Daarna moest er nog een definitieve vulling komen en juist die afspraak ging vervolgens bijna vanzelf. Geen paniek, geen enorme spanning. Gewoon zitten, behandeling laten doen en weer naar huis.

Dus nu begint er eigenlijk een nieuw hoofdstuk.

Niet meer de angst voor die ene grote wortelkanaalbehandeling, maar opnieuw leren omgaan met meerdere kleinere behandelingen.

En eerlijk is eerlijk: ik vind het spannend.

Ik ga hier ook niet doen alsof ik ineens volledig van mijn tandartsangst af ben. Dat ben ik niet. Ik merk dat mijn hoofd alweer vooruit begint te denken en dat het idee van vier nieuwe afspraken toch wat spanning geeft.

Maar misschien is dat ook precies wat ik de afgelopen maanden heb geleerd.

Je hoeft niet volledig rustig te zijn om naar de tandarts te kunnen gaan.

Je hoeft niet eerst alle angst kwijt te zijn.

Je kunt ergens tegenop zien en tóch gaan.

En misschien is dat voor mij nu wel de grootste winst van alles wat er is gebeurd. De vorige keer dacht ik soms echt dat ik het niet zou kunnen. Inmiddels weet ik uit eigen ervaring dat ik het wél kan, zelfs als ik bang ben.

Dus ja… daar zijn de gaatjes weer. 😅

De eerste afspraak staat gepland voor dit jaar en daarna volgen januari en februari. Ik ga ze één voor één doen en probeer vooral niet alle vier de afspraken tegelijk in mijn hoofd te beleven.

Want uiteindelijk hoef ik vrijdag, januari of februari niet vandaag al te doorstaan.

Voor nu is alleen vandaag aan de beurt.

En zoals altijd schrijf ik hier weer eerlijk op hoe het gaat. Ook als ik het spannend vind. Juist dan.

Want misschien leest iemand dit die zelf ook met angst naar de tandarts moet en denkt: als hij dit allemaal kan doorstaan, dan kan ik misschien ook mijn volgende afspraak proberen.

En dat is eigenlijk precies waarom ik mijn ervaringen blijf delen.